Nicolau Chaud (4)

Nicolau Chaud w 2011 roku (fot. © Janos Biro)

Kraj pochodzenia: Brazylia

Rok urodzenia: ok. 1982

Warto: Beautiful Escape: Dungeoneer (2010)
MożnaPolymorphous Perversity (2012)
Nie warto: Marvel Brothel (2003)

Nicolau Chaud jest brazylijskim psychoterapeutą, który traktuje gry komputerowe jako nietypowy sposób edukacji, co wyraża się w jego prymitywnej, niezależnej twórczości. Jego twory straszą pikselozą i niedbałym wykonaniem, ale też potrafią szokować tematyką.

Chaud rozpoczął karierę projektanta gier, tworząc dla własnego brata (zapewne zakochanego w kreskówkach o superbohaterach) wyrób o nazwie Marvel Brothel. Niewiele dobrego można powiedzieć o tej grze – jest to ryzykowny prymityw spekulujący na temat życia seksualnego bohaterów komiksów Marvela.

O wiele bardziej wartościowa (aczkolwiek też bardzo „niezależna” pod względem wykonania) była gra Beautiful Escape: Dungeoneer – studium terroru opowiadające o psychopacie mordującego przypadkowych ludzi. Choć na pozór wydaje się ona kopią niesławnego Postala, to stanowiła coś więcej niż skandalizującą błazenadę. Zawierała w sobie coś niepokojącego, odrażającego (dosłowne sceny tortur), jednak zarazem – porywającego.

Najgłośniejszym dziełem Chauda okazała się gra fabularna Polymorphous Perversity, z tytułem zaczerpniętym z terminu użytego w teorii psychoanalizy Sigmunda Freuda. Chaud, studiując chore marzenia i pragnienia seksualne internautów, stworzył uniwersum wyuzdania, w którym naga postać gracza stykała się ze wszelkimi przejawami perwersji – od seksu oralnego po zoofilię. Rzecz jasna, to gra fabularna, nie erotyczna, ale ze specyficznymi zmianami gatunkowymi – zamiast mieczy i tarczy są tu zabawki z sex-shopu, a zamiast walki – kopulacja. Ta niezbyt smaczna prowokacja zdaniem zwolenników brazylijskiego twórcy zawiera wnikliwą analizę koncepcji Freuda, sprowadzającej istnienie ludzkie do dzikiego podążania za instynktem płciowym. Dobrze, tylko że radykalna koncepcja sławnego psychologa została już dawno temu poprawiona przez filozofów takich, jak Erich Fromm, który odrzucał czysty freudowski biologizm, większy nacisk kładąc na czynniki społeczne w życiu człowieka.

Co by nie mówić o – marnej skądinąd – stronie technicznej dzieł Chauda, na pewno pozostaje on jednym z najbardziej oryginalnych twórców gier.

BIBLIOGRAFIA

Zalecam sięgnięcie do krytycznych artykułów o twórcy na stronie Rock, Paper, Shotgun (http://www.rockpapershotgun.com/tag/nicolau-chaud/) oraz negatywnej recenzji Polymorphous Perversity pióra Patricii Hernandez na Kotaku (http://kotaku.com/nicolau-chaud/). Ciekawą analizę Polymorphous Perversity w duchu Freuda (ale na podstawie przestarzałej koncepcji Freuda) zaprezentował imć Berlin na stronie pisma „CD-Action” (http://www.cdaction.pl/news-27488/gry-kontrowersyjne-18-polymorphous-perversity-czyli-siodme-niebo-freuda.html).

— © Filip Jankowski

Reklamy